ఈ రోజు ఉదయం నుండి మనసంతా ఎందుకో చాలా చికాకుగా ఉంది.‘ఇది’ అని స్పష్టంగా చెప్పలేని విచిత్రపరిస్థితి. ఆఫీస్‌కి వెళ్ళానేగానీ, పనిమీద శ్రద్ధపెట్టలేక పోయినాను. పర్మిషన్‌ తీసుకుని ఐదు గంటలకల్లా ఇంటికి వచ్చాను. ‘కాఫీ తాగితే కాస్త ఫ్రెష్‌గా ఉంటుంది’ అనుకుంటూ, కాఫీ కలుపుకోవటానికి కిచెన్‌లోకి వెళ్ళాను. అదేసమయంలో గేటు చప్పుడైతే ఎవరు వచ్చారా అని బాల్కనీలోకి వచ్చి చూశాను. లలితగారు గేటు తీసుకొని లోపలికి వస్తున్నారు. లలితగారు మా ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్‌. రెండు వీథుల అవతల వాళ్ళ ఇల్లు.

‘‘రండి, రండి!‌’’ అని లోపలికి ఆహ్వానించాను.‘‘బాగున్నారా! ఇప్పుడే ఆఫీసు నుంచి వచ్చినట్లున్నారు. ఇప్పుడు నేను రావటం మీకు ఇబ్బంది ఏమీ లేదు కదా!’’ అంటూ సోఫాలో కూర్చున్నారు.‘‘అయ్యో! అదేం మాట! భలేవారు. అసలు మీరు రావటమే అరుదు. చెప్పండి. ఎలా ఉన్నారు? అమ్మగారు, నాన్నగారు బాగున్నారా?’’ అని అడిగాను.‘‘ఆఁ అందరూ బాగున్నారు. అమ్మకూడా రోజు మీ గురించి అడుగుతున్నారు. మీరు మా ఇంటికి వచ్చి పదిరోజులు దాటింది కదా! అమ్మ మిమ్మల్ని ఒకటే కలవరిస్తున్నది. ఆఫీసు పని ఒత్తిడి వల్ల రాలేకపోతున్నారేమోలేమ్మా, నేను వెళ్ళి ఒకసారి కలిసి వస్తాలే, అని ఇటు వచ్చాను’’ అన్నారు లలితగారు.‘‘ఉండండి, కాఫీ తాగుతూ మాట్లాడుకుందాం’’ అని కిచెన్‌లోకి వెళ్ళాను.

‘‘కంగారేం లేదులెండి! కాసేపు కూచుంటాను. మీకు ఏదైనా పని ఉంటే చూసుకోండి’’ అన్నారు లలితగారు.కాఫీ కలుపుతూ ఆమె గురించే ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. ‘సాధారణంగా ఆవిడ ఈ సమయంలో రారు. లలితగారికి ఎన్నో బాధ్యతలు. ఊపిరి సలపనంత పనిఒత్తిడి. దానికి కారణం తన సంసార బాధ్యతలేకాక, కొడుకులులేని ఆమె తల్లితండ్రుల్ని కూడా ఆవిడే బాధ్యతగా చూసుకుంటోంది. వారు కూడా లలితగారి ఇంటి ప్రక్కనే ఉంటారు. తీరికగా కబుర్లుచెప్పే సమయం ఆమెకు ఉండదు. అలాంటి మనిషి ఈ సమయంలో ఎందుకొచ్చారు? ఏమై ఉంటుంది? ఖచ్చితంగా చాలా ముఖ్యమైన విషయమే అయి ఉంటుంది’.