జానపదం వంగపండు పేరైతే.... జనపథం వంగపండు నడిచిన మార్గం. కార్మికునిగా జీవితాన్ని ప్రారంభించిన వంగపండు విప్లవాన్ని కాంక్షించారు. జీవితమంతా రోడ్డు మీదే గడిపిన ఏకైక వాగ్గేయకారుడు వంగపండు. బహుశా అన్నమయ్య తర్వాత అన్ని కష్టాలు పడిన వాగ్గేయకారుడు వంగపండు ప్రసాదే అనిపిస్తుంది నాకు.

పార్వతీపురం రైల్వేస్టేషన్‌. రాత్రి 10 గంట లైంది. అరగంట ముందు విశాఖపట్నం నుంచి హోరా ఎక్స్‌ప్రెస్‌ కొందరు ప్రయా ణీకుల్ని దించేసి కూతేసుకుంటూ వెళ్లిపోయింది. స్టేషన్‌ చివర ఉన్న బెంచీ మీద తలకి పాగా చుట్టుకుని పక్కనే ఓ చేసంచి పెట్టుకుని కాళ్లు ముడుచుకుని మధ్య వయసు వ్యక్తి కూర్చున్నారు. స్టేషన్‌కి కూత వేటు దూరంలో నేను, గోపీ రూమ్‌లో ఉండి శ్రీ వెంకటేశ్వర డిగ్రీ కళాశాలలో చదువుకునే వాళ్లం. రాత్రిళ్లు స్టేషన్‌లో ఆ మూల నుంచి ఈ మూల వరకూ నడుస్తూ శ్రీశ్రీ కవిత్వం, రాచకొండ కథలు, చలం అమీనా నుంచి జన నాట్యమండలి పాటల వరకూ ఆ కొద్దిపాటి పాదయాత్రలో దొర్లేవి. అదిగో అలాంటి సమయంలో ఓ రాత్రి పార్వతీపురం రైల్వే స్టేషన్‌లో బెంచీ మీద కూర్చున్న వ్యక్తిని చూశాం. దగ్గరికి వెళ్లి పరికించి చూస్తే ఆయనే వంగపండు ప్రసాద్‌. ఏం పిల్లడో కవి.... నియమ్మ సచ్చినా దమ్మిడొగ్గనూ పాటగాడు. ‘మీరు వంగపండు ప్రసాద్‌ కదా’ ఓ ఆనంద ఉద్వేగంతో అడిగాను.‘అవును. మీలెవలు. విక్కడున్నారేటి’ఇక్కడే చదువుకుంటున్నామని, దగ్గరలోనే మా రూం అని చెప్పాం. ‘మీరిక్కడున్నారేటి’ అని అడిగాం.‘మా ఊరు పెదబొండపల్లి ఎల్లాలని ఇసాపట్నంలో రైలెక్కా. అదే ఆలస్యమైపోయింది.

మాయూరికి బస్సులుండవు. అందుకే ఇక్కడ కూకుండిపోయా’ అన్నారు వంగపండు.‘దగ్గర్లోనే మా రూం. రండి. పొద్దున్నే వెళ్లిపోదురు గాని’ అంటూ వంగపండుని మా రూంకి తీసుకు వెళ్లిపోయాం.నేను చాలా ఉత్సాహంగా... ఆవేశంగా...: ‘లెగు లెగు లెగు లెగవయ్యా... కోడి కూసెను మావయ్య/ పిట్టలన్ని ఆ మెట్టల మీదకు కూతలేసుకుని మేతకు పోయెను.../ ఆలమందలు అంబా అంటూ లేగదూడలకు పాలు కుడిపెను.../ ఏటి వొడ్డున ఏతం బట్టి తోటకు నీరు తోడుతున్నది../ మతి పోయిందా మావయ్య... మొద్దు నిద్దరిక మానవ య్యా’’- అంటూ ఎన్నోసార్లు పాడు కున్న భూబాగోతం రచయిత, గాయ కుడు వంగపండు నా రూంలో. ఇది జరిగి మూడు దశాబ్దాలైంది. అదిగో అప్పటి నుంచి వారం రోజులు క్రితం వరకూ వీలున్నప్పుడు కలవడం, లేదూ ఫొన్‌లో మాట్లాడుకోవడం.